Kick those bad habits!

Ik geloof dat weten wat je niet wilt doen en die dingen vermijden net zo belangrijk is als weten wat de dingen zijn die je wel wil doen. Dus, bij dezen…

De 10 dingen waarmee je vandaag nog moet stoppen.

10. Stop met dingen enkel te willen
Het is makkelijk om verstrikt te raken in de drang naar steeds meer nieuwe dingen. Steeds meer kleren, steeds meer schoenen, steeds meer make-up. In de loop van mijn beknopte leven heb ik geleerd dat als ik stop met het willen van dingen en in plaats daarvan mijn inspanningen en energie op het hunkeren naar (en vinden van) ervaringen richt, ik veel meer groei dan ik ooit heb van durven dromen.

9. Stop met zeuren
Soms gebeuren er dingen die je niet had zien aankomen. Soms valt iets tegen en soms moet je iets doen tegen je zin. Maak er het beste van in plaats van heel de dag te zeuren. Door de nadruk te leggen op het feit dat je het niet leuk vindt, gaan anderen ook gedemotiveerd raken. Ontsnappen uit die neerwaartse spiraal is niet altijd makkelijk. Wees dus gewoon positief en voor je het weet ben je wel heel veel plezier aan het maken!

8. Stop met wachten
Maak van 2015 een jaar van doen, niet alleen maar van dromen. Men zegt dat je je dromen moet waarmaken, niet gewoon dat je dromen moet hebben. In plaats van op te scheppen over al je plannen waarvan nooit iets in huis komt, schep op over dingen die je effectief doet. Plannen maken is leuk, maar ze verwezenlijken is zo veel leuker. Stop dus met alles op de lange baan te schuiven en onderneem actie!

7. Stop met vast te houden aan het verleden
Je kunt een volgend hoofdstuk niet starten als je het voorgaande hoofdstuk blijft herlezen. Blijf jezelf daarom oude fouten niet kwalijk nemen. We maken allemaal fouten, maar je bent niet de fouten die je gemaakt hebt.

6. Stop met alle touwtjes in handen te willen hebben
Laat anderen hun eigen beslissingen nemen en respecteer die ook. Je zal het niet altijd eens zijn met iedereen, maar vertrouw erop dat ze oud genoeg zijn om hun eigen beslissingen te nemen. Iedereen loopt wel eens met zijn gezicht tegen de muur, en vaak is dat juist hetgeen dat je nodig hebt om weer vooruit te gaan. 
Het heeft geen zin om je te blijven opwinden over dingen die jij niet kan veranderen. Roei met de riemen die je hebt, en zing een vrolijk lied terwijl je dat doet.

5. Stop met tijd door te brengen met de verkeerde mensen
Het leven is te kort om je tijd te verdoen met mensen waar je niet gelukkiger van wordt. Je echte vrienden maken tijd en ruimte voor jou, je moet niet vechten voor een plek. Bovendien is geen gezelschap, beter dan slecht gezelschap.

image
4. Stop met de successen van anderen te vergelijken met die van jou
Niet iedereen heeft dezelfde talenten, ambities en doelstellingen, gelukkig maar, en niet iedereen hecht evenveel waarde aan dezelfde dingen. Maak je niet druk over het feit dat je beste vriendin promotie heeft gemaakt en jij nog altijd onderaan de ladder staat. Als jij niet carrière gericht bent, is het afwerken van dat ene schilderij veel waardevoller dan promotie maken.

3. Stop met te vertrouwen op karma
Soms moet je het heft in eigen handen nemen.

2. Stop met je anders voor te doen dan je werkelijk bent
Er zullen altijd mensen zijn die mooier, slimmer en grappiger zijn dan jij, maar dat betekent niet dat jij onbelangrijk bent. Verander jezelf dus niet om beter te passen bij iemand anders. Men moet je maar nemen zoals je bent, en als ze dat niet doen zijn die mensen niet de moeite waard.

1. Stop met overal een wedstrijd van te maken
Ik zal het niet ontkennen, de beste punten halen op een toets is leuk, maar dat is niet wat echt telt in het leven. Soms hebben mensen gewoonweg beter gewerkt dan jij en hebben ze daarom de overwinning verdiend, heb daar dan vrede mee. Nog makkelijker: zie het leven niet als een wedstrijd, maar als een spel. Soms win je, soms verlies je, maar je blijft wel even goede vrienden.

IT’S BEEN A LONG DAY WITHOUT YOU MY FRIEND

Met tranen in de ogen knuffel je hem (of haar) voor de laatste keer. Je nieuwe vriend. Nee, je nieuwe beste vriend. Het lijkt wel alsof je nieuwe beste vriend de aarde op haar grondvesten heeft doen schudden, alsof hij je compleet heeft wakker geschud. En dan moet je afscheid nemen.  

Soms ontmoet je mensen met wie je je meer verbonden voelt na een week dan met met mensen die je al jaren kent. Soms ontmoet je mensen met wie het klikt. Meestal ontmoet je die mensen op reis, omdat je dan beiden buiten je comfort zone bent en je je meer open stelt voor het onbekende. Zo leerde ik enkele weken geleden Zisis kennen. Ik was op uitwisseling in Griekenland toen hij op de laatste avond ineens verscheen. We raakten aan de praat en toen we ontdekten dat we alle twee naar de HEY conferentie in Spanje zouden gaan twee weken na onze eerste ontmoeting kon de pret niet op.

image1

Zisis en ik zagen elkaar terug op de Hope in European Youth conferentie in Zaragoza, Spanje. We beleefden daar een fantastische tijd. Ik kon eindeloos praten met hem over alle mogelijke onderwerpen. Toen we afscheid namen op de laatste avond deed de gedachte dat we elkaar waarschijnlijk nooit meer gaan zien pijn. Ondanks dat er goedkope vliegtuigticketen zijn moet je realistisch blijven. Je kan niet met iedereen blijven afspreken. De kans dat ik terugkeer naar Thessaloniki, de woonplaats van Zisis, is klein; bijna even klein als de kans dat hij ooit naar België komt.

image2

Dus wat moet je dan doen om te voorkomen dat je elke keer weer pijnlijk afscheid moet nemen? Moet je afstandelijk blijven? Oppervlakkige vriendschappen sluiten? Wel, volgens mij is er geen oplossing. Die kortstondige maar toch zeer diepgaande vriendschappen vormen mij tot de persoon die ik vandaag ben, net zoals de vriendschappen die ik al jaren koester mij vormen. Die ontmoetingen wil ik dus voor geen geld in de wereld missen. Er is geen manier om jezelf te beschermen tegen heimwee of hartverscheurende afscheiden. Het enige wat je kan doen is thuisblijven, maar voor mij is dat echt geen optie.

Koester de momenten die je samen hebt en haal er het beste uit. Gooi je helemaal in de strijd als je op reis bent. Leer nieuwe mensen kennen en laat je meeslepen door hen. Afscheid nemen zal je vroeg of laat moeten doen, maar laat dat afscheid je reis niet bepalen. Bekijk het als de positieve kant van de “no shame, ik kom hier toch nooit meer terug” gedachte. Je komt er nooit meer terug, dus waarom zou je je dan inhouden? En nee, dan heb ik het niet over straalbezopen naar huis waggelen, maar over kennis maken met zo veel mogelijk mensen en het onderste uit de kan te halen van de beperkte tijd die je samen hebt.

NOT ALL THOSE WHO WANDER ARE LOST

“Not all those who wander are lost.” Een simpel zinnetje uit een gedicht door J.R.R. Tolkien kleurt menig dagboek, geborduurd hoofdkussen en Pinterest bord. Ik versta die zin volledig, maar ik blijf steeds denken – wat met diegene die wel verloren zijn?

Wanneer we ons stuurloos voelen, proberen anderen ons vaak beter te doen voelen met goed bedoeld advies. Maar hoeveel keer die anderen ons er ook doen aan herinneren hoe mooi en uniek we wel niet zijn, als we het zelf niet geloven zullen die woorden niets meer zijn dan lege uittingen van vriendschap en medeleven. Je kan niemand verplichten van zichzelf te houden – die liefde dient te komen van binnenin. Wanneer je verloren bent, ben jij de enige persoon die je kan helpen om jezelf terug te vinden.

tumblr_nk0x7mzpKC1uo5ye9o1_500

Ik geloof in het existentialisme. Ik geloof niet dat we op deze planeet zijn gekomen voor een bepaalde reden of dat we hier zijn om een hoger doel in te vullen. Ik denk dat bestaan voorafgaat aan essentie – dat wil zeggen dat de betekenis van je leven niet van tevoren vast staat en dat je zelf moet kiezen wie je werkelijk bent. Zoals Sartre schreef, “man first of all exists, encounters himself, surges up in the world – and defines himself afterwards.”

De gedachte dat ons leven geen gegeven doel heeft kan veel mensen afschrikken. Als ons bestaan zinloos is… wat is dan het nut? Als er geen gekozen pad is… welk pad moet ik dan kiezen? Je moet natuurlijk niet geloven in het existentialisme om je volledig en volkomen verloren te voelen. Wanneer je maar een druppel bent in de gigantische oceaan, is het makkelijk om af en toe het gevoel te hebben dat jouw leven er niet toe doet.

Wel, neem het aan van een collega druppel- jouw leven doet er wel toe. Heel veel zelfs. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, afkomstig van een meisje dat juist lyrisch over existentialisme schreef, maar laat me het uitleggen. Ook al heb je geen magisch doel meegekregen bij je geboorte, dat betekent niet dat je leven doel mist. In tegendeel – in plaats van de weg te lopen die voor jou gekozen was, kan je nu je eigen weg creëren.

2_QUOTE_12

Je kan reizen gebruiken om te verdwalen in de spreekwoordelijke en letterlijke jungle van het leven. Reizen laat je waden door het slijk, sleept je door dikke struiken, geeft je bleinen door moeilijke trektochten, en geneest je door de vriendelijkheid van vreemden.

Elke keer wanneer je bij een kruispunt komt, geeft reizen je een nieuwe kans om te beslissen wie je wilt zijn. Reizen geeft je de mogelijkheid om jezelf te blijven creëren, opbouwen en zelfs afbreken wanneer dat nodig is. Elke stap die je zet is het begin van een nieuw hoofdstuk en elk hoofdstuk is een kans om de beste versie van jezelf te worden.

Dus, even in het kort, waarom moeten al diegenen die verloren zijn gaan dwalen? Het verkennen van de wereld is een veel betere manier om jezelf te leren kennen dan andere vormen van zelf-medicatie. Drinken, feesten of je verwarring weg slapen zal je verwarring alleen maar groter maken en een geheel nieuwe set van problemen creëren.

Ongeacht hoe klein en onbelangrijk, hoe verloren en wanhopig je je voelt, weet dit – je bent niet alleen. En terwijl het niet de troost kan zijn waarnaar je hunkert, het kan dienen als een herinnering dat er altijd mensen zullen zijn die een soortgelijke ervaring hebben meegemaakt en die je graag zouden helpen als je ze toelaat.

2_QUOTE_42

Over omgaan met teleurstellingen

Heb je ooit een droom gehad die zo mooi was dat je niet wakker wou worden? Het soort droom waarin je knuffelt met puppy’s onder een waterval, maar dan veranderen de puppy’s in Orlando Bloom, de waterval in een paradijselijk strand en vind je een manier om voor wereldvrede te zorgen? Wel, dat heb ik met mijn avontuur deze zomer. Het lijkt allemaal zo geweldig dat ik niet wakker wil worden… Dus nu ben ik bang om te vertrekken.

Ik heb altijd al te grote verwachtingen gehad, over alles. Dat zorgt ervoor dat ik snel teleurgesteld word. Ik heb geen idee hoe het komt, maar in mijn hoofd verloopt alles in mijn leven altijd zo perfect en geweldig. In de realiteit is het helemaal anders. Voor ik op het paradijselijk strand met Orlando Bloom zou geraken, zou ik mijn twee benen breken, mijn paspoort kwijtraken en daarna zou mijn vliegtuig neerstorten. Want zo’n geluk heb ik altijd wel.

Als ik rationeel nadenk, weet ik best dat komende zomer in Bali niet altijd rozengeur en maneschijn zal zijn. Ik weet best dat er momenten zullen zijn wanneer ik heimwee zal hebben, dat ik eens ziek zal zijn, dat ik me eens zal vergeten insmeren en pijnlijk zal verbranden, en dat ik het met niet iedereen altijd even goed zal kunnen vinden. Toch stel ik het mij voor als de hemel. Na zeventien jaar in België – oké, ik ben heus al op reis geweest, maar toch – zal ik eindelijk de wijde wereld in kunnen trekken. Ik zal eindelijk naar boven kunnen kijken, en in plaats van het dak van mijn huis, de sterren kunnen zien. Het voelt alsof ik eindelijk zal kunnen leven. Vrij zijn. Al bijna twee jaar leef ik toe naar die twee maanden. Ik heb er volop over gedroomd en gefantaseerd. Is het dan niet bijna logisch dat mijn zomer in Bali mij zal teleurstellen?

Toen ik vijftien jaar was, trok ik samen met mijn mama naar Thailand. Daar gingen we een dikke twee weken rondtrekken met de rugzak. Na een overstap in Mumbai, India, kwamen we aan in de bruisende stad Bangkok. We namen een snelle douche in het hotel en gingen op pad; relaxen aan het zwembad was niets voor ons. Als snel had ik door dat ik Bangkok geen leuke stad vond. Misschien kwam dat omdat ik moe was van de nachtvlucht en mijn geest zich niet kon openstellen voor het onbekende, of misschien door het feit dat ik half vergiftigd was door de uitlaatgassen waaraan je nergens kon ontsnappen.
De eerste nacht in Thailand was kort, want om zeven uur ’s morgens vertrok onze eerste begeleide tour. De tweede nacht spendeerden we op een trein naar Sukhothai. Ook daar sliep ik slecht, aangezien de trein maar heen en weer bleef schommelen. Om vijf uur ’s morgens kwamen we aan en begon de zoektocht naar een taxi. Toen we twee uur later toekwamen in het hotel, lag ik nog maar net in bed toen mama me meedeelde dat we weg gingen, op zoek naar een ander hotel. De eigenaar van het hotel bleek helemaal niet vriendelijk te zijn, en zijn hotel stond op de rand van faillissement. Zo stonden moeder en dochter om zeven uur ’s morgens met de rugzak op de rug, op straat.
Ik was op dag drie om eerlijk te zijn redelijk teleurgesteld. Ik had me iets helemaal anders voorgesteld bij mijn eerste reis door Azië.

10547820_722591187794584_3426945481731088872_o
Enkele dagen later fietsten we door het oude centrum van Sukhothai. Er was daar een prachtig complex van eeuwenoude tempels, waar je uren kon in ronddwalen. Met de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren kwam ik tot het besef dat ik mij enorm kinderachtig had gedragen. Ik hield vast aan een droom dat elke reis net zo perfect zou zijn als de reis naar Senegal. Geen enkel land, geen enkel volk, geen enkele cultuur is dezelfde. Geen enkele reis is dezelfde. Door naar verschillende landen te gaan leer je jezelf kennen; je leert op die manier wat jij het leukste vind. Maar je moet jezelf er wel voor openstellen. Dat deed ik niet. Ik had vanaf dag één besloten dat ik het er niet fijn vond en gedroeg me daar ook naar. Pas toen ik besefte wat ik aan het doen was en daar ook mee stopte, kon ik voluit genieten van Thailand. Want wat bleek, ik vond het eigenlijk wel een leuk land. Eens dat ik gewoon werd aan de cultuur kon ik me erdoor laten meeslepen. Ik was dankbaar dat ik mijn dagen kon vullen met het rondtrekken in het oerwoud en het bewonderen van boeddhistische tempels.
Ook al had ik me iets helemaal anders voorgesteld bij mijn verblijf, ik heb wel een fantastische tijd gehad. Ik weet dat ik over twintig jaar nog verhalen over mijn tijd in Thailand zal vertellen. En uiteindelijk is dat alles wat telt.

Wat ik wil zeggen is dat het normaal is om veel te verwachten van bepaalde dingen. Zo zijn we gewoon. Maar je moet wel weten dat je die verwachtingen moet relativeren. Je zal – jammer genoeg veel – teleurgesteld worden in het leven, maar probeer ervoor te zorgen dat jij niet diegene bent die je teleurstelt. Droom en heb ambities. Streef naar het bijna onmogelijke, maar wees je ervan bewust dat dromen geen werkelijkheid zijn. Wees realistisch, ga niet zweven. Omring je door mensen die je met de voeten op de grond houden. En boven alles: laat je angst voor teleurstellingen je niet tegenhouden.

536709_545333305520374_1194205276_n