The road ahead

Het merendeel van ons leven jagen we de persoon die we willen zijn achterna. Want de 20-jaar-oude ik zal betere vrienden hebben, en de 25-jaar-oude ik zal een fantastische job aan de haak slaan, en de 30-jaar-oude ik zal stapelverliefd zijn. En zes maanden van nu zal ik slanker zijn, en één jaar van nu zal ik zelf zekerder zijn, en nog wat later zal alles op één of andere manier beter zijn. Als we gewoon geduld heb, zal alles beter zijn.

Het duurde een poos voor ik door had dat het leven niet werkt op die manier. Ouder betekent niet gelukkiger, of makkelijker, en het beter zeker en vast niet beter; het betekent gewoon ouder. Het leven is geen weloverwogen script of checklist, het is al helemaal geen wachtzaal. We moeten ophouden met afwachten, want het leven draait niet om opgroeien tot de persoon die we willen zijn, het draait gewoon om groeien.

Het leven draait om liefde en verandering en jezelf in slaap huilen wanneer het je allemaal te veel wordt. Het draait om een weekend job in een schoenenwinkel omdat je dan personeelskorting krijgt, je beste vriend zoenen ook al vindt hij je misschien niet leuk, en elke zondag je oma bellen omdat je haar mist. Het zijn gevechten en ruzies, ziekenhuisbezoekjes en promoties, je longen niet kunnen vinden maar toch, op één of andere manier in staat zijn adem te halen. Het zijn lijnen, lijnen die we zelf creëren en lijnen die voor ons gecreëerd worden. Het is tegen die lijnen botsen, ze verlegen en ze over steken. Het is beseffen dat lijnen anderen niet buitenhouden, maar jouw eigen mogelijkheden beperken.

img_8935

En dan is er dit: de bruiloft van één van je vriendinnen die je kent van aan de universiteit – het derde huwelijk waar je een bruidsmeisje bent dit jaar – en deze keer leer je iemand kennen met dezelfde afschuwelijk romantische ideeën over liefde en jullie dansen de nacht weg. En dit: hij huilt als je ‘ja’ zegt. En dit: een kindje met jouw ogen en zijn neus.

Of misschien ook niet. Misschien is het dit: je schrijft alles neer, altijd en overal, ook al is er niemand die jouw passie met woorden deelt en zegt je professor dat je poëzie op niets trekt. En dit: je woont in een veel te kleine, veel te dure flat, maar de bar aan de overkant van de straat houdt wekelijks een open podium waar je jouw gedichten kan brengen, en elke keer je dat doet is er iemand in het publiek die eindelijk weet hoe het voelt om begrepen te worden. En dit: jouw woorden die gepubliceerd worden. Jouw eigen woorden. Gekocht door mensen die hun geld aan oneindig veel andere boeken kunnen geven, maar ervoor kiezen om jouw woorden aan te schaffen. En je zit op het bed waar je jouw dichtbundel schreef, omgeven door een tiental vuile koffietassen, en je schreeuwt zo luid dat je longen in brand staan.

Het zijn al die dingen. De goede dingen en slechte dingen, en de rauwe realisatie dat het leven niet beter of slechter wordt, alleen anders. Het verandert, het verandert altijd. En op een bepaalde manier maakt dat het leven nog mooier. Want in de toekomst heb je de vrienden, de jongen en de job misschien wel, maar de toekomstige jou kreeg dat niet door af te wachten. Die persoon in de toekomst is een product van de persoon die je vandaag bent. Nu, morgen, elk moment verandert ze, elk moment groeit ze. Ze is prachtig en beeldschoon en intelligent en getalenteerd en ademend en levend. Maar ze wacht op de dag dat ze geen verwachtingen meer zal moeten invullen, ze wacht op de dag dat ze geen rekening meer zal houden met wat anderen van haar denken. Ze heeft haar leven niet in de hand.

Misschien is dat wel het belangrijkste dat ik geleerd heb: niemand heeft zijn leven in de hand. We zijn hier allemaal op onze aarde zonder duidelijk doel, we zweven rond op zoek naar iets meer. Gebroken, attente wezens met te veel tijd om handen, wanhopig opzoek naar het gezelschap dat ons doet geloven dat we niet alleen zijn. We hebben niet veel in de hand, en dat zal altijd zo zijn, maar belangrijker: dat is hoe het moet zijn, denk ik.

Ik zeg: wij leven

Het is nog geen week na de aanslagen in Parijs, en ook ik voel de nood om de pen op te nemen. Want ja, 13 november heeft ook mijn leven, het leven van een zeventienjarige geschiedenisstudente aan de VUB, beïnvloed. 

Voetbal, bier of wijn, muziek en vrienden. Wat voor honderden weer een andere perfecte avond moest worden, eindigde in mineur, wat zeg ik, het eindigde als een van de meest rampzalige gebeurtenissen die Europa in de laatste jaren gekend heeft. Maar deze aanslag was niet alleen een aanslag op de inwoners van Parijs, het was een aanslag op iedereen die gelooft in vrijheid. Vrijheid van denken en vrijheid van geloof. 
Ook wij, jongeren zonder zorgen die leefden van dag tot dag, wij die ons soms onsterfelijk waanden, stierven vrijdag m deels mee met de Parijzenaren. Ook wij zullen nooit meer in staat zijn om met diezelfde zorgeloosheid op café te zitten, naar een concert te gaan, naar een evenement te gaan. Ook onze leefwereld is aangetast. Een oefeninterland gaat niet door, Saint V wordt afgelast. Dan vraag ik mij af: wat is gebeurd met onze maatschappij? Waarom hebben we het zo ver laten komen? En wat moeten we nu doen?

Moeten wij leven in angst? Niet meer naar de les gaan omdat die gegeven wordt in de grootste aula van de universiteit en dat dus een mogelijk doelwit is voor een terreuraanval? Onze citytrip naar New York uitstellen want ja, New York zou ook wel eens geviseerd kunnen worden? Moeten wij ons opsluiten in huis, de grenzen sluiten en elke mogelijk vorm van dreiging elimineren? 

Wat kunnen wij jongeren doen om IS duidelijk te maken dat ze de generatie van de toekomst niet kunnen breken? 

Ik zeg: wij moeten extra hard leven. Wij moeten extra hard leven als compensatie voor diegene wiens leven hen afgepakt werd, in terreuraanslagen, maar ook jongeren die zich aansloten bij IS. Jongeren die gebrainwasht werden, die niet meer dromen van een leven op aarde, maar die dromen van een leven in het paradijs. Wij moeten leven voor de hulpverleners die afgeslacht werden, voor de ministers die dag in dag uit vergaderen en voor de politie agenten die hun leven op het spel zetten om ons te beschermen. Ik zeg wij gaan naar de les, wij studeren om een diploma te behalen zodat wij de samenleving iets kunnen bijbrengen. Wij lezen boeken om eeuwenoude fantasieën in onze gedachten te houden, wij luisteren naar muziek, om ook die boodschap over te brengen naar volgende generaties. Wij beschermen vluchtelingen omdat ook zij recht hebben op een leven in veiligheid.

Wij leven mee met Parijs, maar wij leven ook mee met Libanon en Ghana, met daklozen in Brussel en met het straatkatten probleem in Montevideo. Wij openen onze ogen voor heel de wereld en sluiten ons niet op in onze gouden bubbel die West Europa voorstelt, een bubbel die langzaam maar zeker doorprikt wordt. 

Ik zeg wij leven, omdat we het verschuldigd zijn aan iedereen die zijn of haar leven verloren is. Door terreur of ziekte, ongeluk of vrije keuze. Wij leven om te tonen dat wij de toekomst zijn. Wij zijn de volgende leiders van de vrije wereld, en ons krijg je niet klein. 

Het dubbelleven op social media

Instagram, Facebook en pinterest staan vol met foto’s van jonge spring in ’t velds die met hun rug naar de camera poseren terwijl ze uitkijken over een ontzagwekkend landschap. Toegegeven: ik heb zo’n foto’s ook. Toch voel ik altijd wel een steek van jaloezie als ik weer zo’n foto zie voorbijgaan want a) ik wou dat ik daar was en b) mensen die in luxe hotels op vakantie gaan hebben niet het recht om te doen alsof ze als een echte avonturier op pad gaan. Ondertussen heb ik mij al over die kinderachtige jaloezie heen gezet, toch vind ik dat de verhalen er het meest toe doen, niet de foto’s. Deels daarom startte ik Waar is Eva.

Op reis neem ik honderden foto’s, vele daarvan bekijk ik nooit meer. Het is maar de laatste reizen die ik maakte dat ik ook aantekeningen nam ik een soort reisdagboek. Want hoe kan je nu geluiden en indrukken vastleggen op foto? Zijn reisverhalen niet veel belangrijker?

Het lijkt er steeds meer op dat onze Facebook en Instagram accounts een heel eigen leven leiden. Want wat je niet ziet op een foto is dat een witte minivan je helemaal naar de top van de berg heeft gereden, waar je nog juist een trap moest beklimmen om op het dak van het land te staan. Je ziet ook niet dat je die uitstap hebt geboekt via een Belgische touroperator, en dat je buiten die ene uitstap je hotel niet verlaten hebt. Foto’s tonen alleen wat je wilt dat ze tonen: hoe avontuurlijk je wel niet bent, hoe mooi en lang je haar wel niet is, en hoe duur je rugzak van Herschel wel niet was. (Toch moet ik hier toegeven dat ook ik wel zo’n fancy bergrugzak zou willen hebben.)
De foto’s op onze social media accounts zijn gemaakt met het idee om ze op die accounts te zetten. Met het idee om onze vrienden jaloers te maken. Foto’s zijn hun originaliteit en exclusiviteit verloren.

Daarom zijn de ervaringen achter de foto’s zo belangrijk. Wie weet heb je in het witte minibusje op weg naar de berg wel moeten gieren van het lachen omdat je Nederlandse gids zo’n verschrikkelijk accent had. Misschien heb je op de trap die je moest beklimmen je enkel omgeslagen of misschien heb je wel echt een berg beklommen, en dat is toch het vermelden waard!

Foto’s van je reis online zetten is helemaal geen misdaad, het is zelfs leuk om mensen op de hoogte te houden van wat je allemaal meemaakt. De schijn ophouden over hoe geweldig je leven wel niet is, dat is wel vervelend. Dus de volgende keer als je op vakantie bent, wees dan eens wat origineler dan de ik-kijk-uit-over-een-bergdal-terwijl-ik-met-mijn-rug-naar-de-camera-op-het-randje-zit-foto.

Socalitybarbie is de instagram account die dit hedendaags probleem aankaart, zeker het bekijken waard!

Schermafbeelding 2015-11-10 om 17.26.10

#WhyWeNeedFeminism

Feminisme gaat niet over vrouwen “speciale rechten” geven, het gaat over vrouwen dezelfde rechten geven die mannen al hebben. Kan je één feministische eis opnoemen die nog niet van kracht is bij de mannen?
Wij, feministen, vragen niet om iets dat mannen nog niet hebben. Wij, feministen, strijden voor een samenleving waar ons gender niet tegen ons gebruikt zal worden op zowel economisch, politiek en sociaal vlak.

Wij hebben feminisme nodig omdat het lichaam van vrouwen nog steeds als een lustobject wordt gezien. Wij hebben feminisme nodig omdat, in plaats van mannen te leren geen misbruik te maken van vrouwen, de samenleving vrouwen leert zich schuldig te voelen over het feit dat ze die mannen in de verleiding brachten. Wij zijn verplicht om te geloven in feminisme omdat er nog steeds te veel landen zijn waar vrouwen besneden worden en waar verkrachting binnen het huwelijk niet strafbaar is.

Wij hebben feminisme nodig omdat wij vrouwen de helft van de wereldbevolking vertegenwoordigen, maar toch amper vertegenwoordigd worden in de politiek. Wij hebben feminisme nodig omdat theoretisch gezien mannen en vrouwen gelijke kansen krijgen op de werkvloer, maar de loonkloof tussen mannen en vrouwen nog steeds bestaat. Wij hebben feminisme nodig omdat meisjes vaak bewust gedemotiveerd worden op vlak van onderwijs, en het in sommige gevallen zelfs kan leiden tot doodsbedreigingen.

Wij hebben feminisme nodig omdat onze looks en kledingstijl te vaak gebruikt worden als referentiepunt in plaats van onze ideeën en daden. Wij hebben feminisme nodig omdat een seksueel actieve vrouw wordt bestempeld als negatief, terwijl een seksueel actieve man als positief bestempeld wordt. Wij hebben nood aan feminisme omdat een mening hebben én vrouw zijn je een slachtoffer maakt van misbruik en geweld.

Wij hebben nood aan het feminisme omdat als een jongen beschuldigd wordt van een “bitch” of een ‘meisje” te zijn, dat wordt gezien als een negatief iets, als een belediging. Het is een teken van zwakte en nutteloosheid, terwijl “grow some balls” of “man up” gebuikt wordt om moed en kracht te verwoorden. Wij hebben nood aan het feminisme omdat in sommige landen vrouwen geacht worden een deel van hun persoonlijkheid achter te laten door van achternaam te veranderen wanneer ze een man huwen.

Wij hebben nood aan feminisme omdat het me niet zou verbazen om negatieve reacties te krijgen over deze post, hoewel ik denk dat ik niets geschreven heb om zo’n reacties uit te lokken.

Over de Toekomst

Voor ons, Westerlingen, is een toekomst hebben zo normaal dat we er niet meer bij stil staan. Iedereen gaat ervan uit dat ze kunnen gaan studeren, werken, een huis kopen en naar festivals gaan. Sommigen onder ons willen geneeskunde studeren, andere orthopedagogie, architectuur, leerkracht lager onderwijs of journalistiek. We zijn zo in de ban van het mysterie dat morgen met zich mee brengt dat we er niet bij stil staan dat er andere mensen zijn die geen toekomst hebben. Dat er mensen zijn voorwiel studeren niet vanzelfsprekend is.

Ik heb al heel wat afgereisd. Ik heb mensen ontmoet, culturen ontmoet, verhalen gehoord en indrukken opgedaan. Toch was ik niet voldoende voorbereid voor het verhaal van Sahar. Ik zal nooit voldoende voorbereid kunnen zijn om met haar verhaal te kunnen omgaan.

Sahar was veertien toen ze uitgehuwelijkt werd aan een dertigjarige man. Volgens een oude Afghaanse traditie moet ze dan bij de schoonfamilie gaan wonen, dat deed ze ook. Haar schoonfamilie wou haar laten werken als prostituee, maar Sahar weigerde. Als straf werd ze maandenlang opgesloten in een kelder en gefolterd.
Ongeveer een jaar na het huwelijk werd Sahar bevrijd en naar het ziekenhuis gebracht. Ze was meer dood dan levend. Sahar is nu aan de betere hand, maar ze zal nooit een volwaardig leven kunnen leiden. Ze heeft geen opleiding, geen job en geen familie.
Ik weet niet wat er waar is van dit verhaal, maar ik weet wel dat er tig meisjes zijn met een gelijkaardig verhaal. En ookal hebben zij geen toekomst, we kunnen ervoor zorgen dat ze een plaatsje krijgen in onze toekomst.

Het al dan niet hebben van goede vooruitzichten in het leven hangt meestal af van de plaats van geboorte. Meisjes die in Syrië leven worden vaak vluchteling, als ze niet ontvoerd worden om vervolgens te worden verkocht als seksslavinnen. Ze vluchten naar Europa, waar geen betere toekomst op hen wacht. Jongens die in Togo wonen, een land in west Afrika dat het merendeel van de bevolking niet eens kent, hebben niet de kans om naar school te gaan omdat ze op het land moeten werken. Omdat ze hun familie van levensonderhoud moeten voorzien.

Door maandelijks vijf euro te geven aan een goed doel kan je geen wonderen verrichten. Je zal er niet voor zorgen dat de inwoners van Kingshasa toegang hebben tot zuiver drinkbaar water, je zal er niet voor zorgen dat een dorp wordt heropgebouwd na een natuurramp, maar je zal er wel voor zorgen dat een kind een schooluniform, een notitieblok en een potlood krijgt. Je zal ervoor zorgen dat een kind onderwijs krijgt. Onderwijs dat wij vanzelfsprekend vinden, maar eigenlijk helemaal niet vanzelfsprekend is. Je zal ervoor zorgen dat een vluchteling een slaapzak krijgt, een fles water en een bus zeep, zodat ze zich staande kunnen houden. Je zal een schakel zijn in een ketting die ervoor zorgt dat er iets gedaan wordt aan het onrecht dat het leven van veel meisjes in Afghanistan, en in andere landen, in een bepaalde richting duwt.

Ik hoop dat de volgende keer je denkt aan je eigen toekomst, je ook eens zal denken aan de toekomst van meisjes zoals Sahar.

tumblr_nskyf0731b1qggwnvo1_1280

“Education changed the lives of my entire family. Before education, we knew only how to work. It was always very quiet in our home. My grandfather was a laborer, but he paid to send my father to a tutor so that he could learn to read. He told my father that, if nothing else, he should begin by learning how to read and write his name. When I was born, my father taught me how to read. I started with local newspapers. I learned that our village was part of a country. Then I moved on to books. And I learned that there was an entire world around this mountain. I learned about human rights. Now I’m studying political science at the local university. I want to be a teacher.”

(Hunza Valley, Pakistan)

Het verhaal van Sahar Gul las ik op deze blog.

Het verhaal uit Hunza Valley komt van de blog Humans of New York

NOT ALL THOSE WHO WANDER ARE LOST

“Not all those who wander are lost.” Een simpel zinnetje uit een gedicht door J.R.R. Tolkien kleurt menig dagboek, geborduurd hoofdkussen en Pinterest bord. Ik versta die zin volledig, maar ik blijf steeds denken – wat met diegene die wel verloren zijn?

Wanneer we ons stuurloos voelen, proberen anderen ons vaak beter te doen voelen met goed bedoeld advies. Maar hoeveel keer die anderen ons er ook doen aan herinneren hoe mooi en uniek we wel niet zijn, als we het zelf niet geloven zullen die woorden niets meer zijn dan lege uittingen van vriendschap en medeleven. Je kan niemand verplichten van zichzelf te houden – die liefde dient te komen van binnenin. Wanneer je verloren bent, ben jij de enige persoon die je kan helpen om jezelf terug te vinden.

tumblr_nk0x7mzpKC1uo5ye9o1_500

Ik geloof in het existentialisme. Ik geloof niet dat we op deze planeet zijn gekomen voor een bepaalde reden of dat we hier zijn om een hoger doel in te vullen. Ik denk dat bestaan voorafgaat aan essentie – dat wil zeggen dat de betekenis van je leven niet van tevoren vast staat en dat je zelf moet kiezen wie je werkelijk bent. Zoals Sartre schreef, “man first of all exists, encounters himself, surges up in the world – and defines himself afterwards.”

De gedachte dat ons leven geen gegeven doel heeft kan veel mensen afschrikken. Als ons bestaan zinloos is… wat is dan het nut? Als er geen gekozen pad is… welk pad moet ik dan kiezen? Je moet natuurlijk niet geloven in het existentialisme om je volledig en volkomen verloren te voelen. Wanneer je maar een druppel bent in de gigantische oceaan, is het makkelijk om af en toe het gevoel te hebben dat jouw leven er niet toe doet.

Wel, neem het aan van een collega druppel- jouw leven doet er wel toe. Heel veel zelfs. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, afkomstig van een meisje dat juist lyrisch over existentialisme schreef, maar laat me het uitleggen. Ook al heb je geen magisch doel meegekregen bij je geboorte, dat betekent niet dat je leven doel mist. In tegendeel – in plaats van de weg te lopen die voor jou gekozen was, kan je nu je eigen weg creëren.

2_QUOTE_12

Je kan reizen gebruiken om te verdwalen in de spreekwoordelijke en letterlijke jungle van het leven. Reizen laat je waden door het slijk, sleept je door dikke struiken, geeft je bleinen door moeilijke trektochten, en geneest je door de vriendelijkheid van vreemden.

Elke keer wanneer je bij een kruispunt komt, geeft reizen je een nieuwe kans om te beslissen wie je wilt zijn. Reizen geeft je de mogelijkheid om jezelf te blijven creëren, opbouwen en zelfs afbreken wanneer dat nodig is. Elke stap die je zet is het begin van een nieuw hoofdstuk en elk hoofdstuk is een kans om de beste versie van jezelf te worden.

Dus, even in het kort, waarom moeten al diegenen die verloren zijn gaan dwalen? Het verkennen van de wereld is een veel betere manier om jezelf te leren kennen dan andere vormen van zelf-medicatie. Drinken, feesten of je verwarring weg slapen zal je verwarring alleen maar groter maken en een geheel nieuwe set van problemen creëren.

Ongeacht hoe klein en onbelangrijk, hoe verloren en wanhopig je je voelt, weet dit – je bent niet alleen. En terwijl het niet de troost kan zijn waarnaar je hunkert, het kan dienen als een herinnering dat er altijd mensen zullen zijn die een soortgelijke ervaring hebben meegemaakt en die je graag zouden helpen als je ze toelaat.

2_QUOTE_42

Over omgaan met teleurstellingen

Heb je ooit een droom gehad die zo mooi was dat je niet wakker wou worden? Het soort droom waarin je knuffelt met puppy’s onder een waterval, maar dan veranderen de puppy’s in Orlando Bloom, de waterval in een paradijselijk strand en vind je een manier om voor wereldvrede te zorgen? Wel, dat heb ik met mijn avontuur deze zomer. Het lijkt allemaal zo geweldig dat ik niet wakker wil worden… Dus nu ben ik bang om te vertrekken.

Ik heb altijd al te grote verwachtingen gehad, over alles. Dat zorgt ervoor dat ik snel teleurgesteld word. Ik heb geen idee hoe het komt, maar in mijn hoofd verloopt alles in mijn leven altijd zo perfect en geweldig. In de realiteit is het helemaal anders. Voor ik op het paradijselijk strand met Orlando Bloom zou geraken, zou ik mijn twee benen breken, mijn paspoort kwijtraken en daarna zou mijn vliegtuig neerstorten. Want zo’n geluk heb ik altijd wel.

Als ik rationeel nadenk, weet ik best dat komende zomer in Bali niet altijd rozengeur en maneschijn zal zijn. Ik weet best dat er momenten zullen zijn wanneer ik heimwee zal hebben, dat ik eens ziek zal zijn, dat ik me eens zal vergeten insmeren en pijnlijk zal verbranden, en dat ik het met niet iedereen altijd even goed zal kunnen vinden. Toch stel ik het mij voor als de hemel. Na zeventien jaar in België – oké, ik ben heus al op reis geweest, maar toch – zal ik eindelijk de wijde wereld in kunnen trekken. Ik zal eindelijk naar boven kunnen kijken, en in plaats van het dak van mijn huis, de sterren kunnen zien. Het voelt alsof ik eindelijk zal kunnen leven. Vrij zijn. Al bijna twee jaar leef ik toe naar die twee maanden. Ik heb er volop over gedroomd en gefantaseerd. Is het dan niet bijna logisch dat mijn zomer in Bali mij zal teleurstellen?

Toen ik vijftien jaar was, trok ik samen met mijn mama naar Thailand. Daar gingen we een dikke twee weken rondtrekken met de rugzak. Na een overstap in Mumbai, India, kwamen we aan in de bruisende stad Bangkok. We namen een snelle douche in het hotel en gingen op pad; relaxen aan het zwembad was niets voor ons. Als snel had ik door dat ik Bangkok geen leuke stad vond. Misschien kwam dat omdat ik moe was van de nachtvlucht en mijn geest zich niet kon openstellen voor het onbekende, of misschien door het feit dat ik half vergiftigd was door de uitlaatgassen waaraan je nergens kon ontsnappen.
De eerste nacht in Thailand was kort, want om zeven uur ’s morgens vertrok onze eerste begeleide tour. De tweede nacht spendeerden we op een trein naar Sukhothai. Ook daar sliep ik slecht, aangezien de trein maar heen en weer bleef schommelen. Om vijf uur ’s morgens kwamen we aan en begon de zoektocht naar een taxi. Toen we twee uur later toekwamen in het hotel, lag ik nog maar net in bed toen mama me meedeelde dat we weg gingen, op zoek naar een ander hotel. De eigenaar van het hotel bleek helemaal niet vriendelijk te zijn, en zijn hotel stond op de rand van faillissement. Zo stonden moeder en dochter om zeven uur ’s morgens met de rugzak op de rug, op straat.
Ik was op dag drie om eerlijk te zijn redelijk teleurgesteld. Ik had me iets helemaal anders voorgesteld bij mijn eerste reis door Azië.

10547820_722591187794584_3426945481731088872_o
Enkele dagen later fietsten we door het oude centrum van Sukhothai. Er was daar een prachtig complex van eeuwenoude tempels, waar je uren kon in ronddwalen. Met de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren kwam ik tot het besef dat ik mij enorm kinderachtig had gedragen. Ik hield vast aan een droom dat elke reis net zo perfect zou zijn als de reis naar Senegal. Geen enkel land, geen enkel volk, geen enkele cultuur is dezelfde. Geen enkele reis is dezelfde. Door naar verschillende landen te gaan leer je jezelf kennen; je leert op die manier wat jij het leukste vind. Maar je moet jezelf er wel voor openstellen. Dat deed ik niet. Ik had vanaf dag één besloten dat ik het er niet fijn vond en gedroeg me daar ook naar. Pas toen ik besefte wat ik aan het doen was en daar ook mee stopte, kon ik voluit genieten van Thailand. Want wat bleek, ik vond het eigenlijk wel een leuk land. Eens dat ik gewoon werd aan de cultuur kon ik me erdoor laten meeslepen. Ik was dankbaar dat ik mijn dagen kon vullen met het rondtrekken in het oerwoud en het bewonderen van boeddhistische tempels.
Ook al had ik me iets helemaal anders voorgesteld bij mijn verblijf, ik heb wel een fantastische tijd gehad. Ik weet dat ik over twintig jaar nog verhalen over mijn tijd in Thailand zal vertellen. En uiteindelijk is dat alles wat telt.

Wat ik wil zeggen is dat het normaal is om veel te verwachten van bepaalde dingen. Zo zijn we gewoon. Maar je moet wel weten dat je die verwachtingen moet relativeren. Je zal – jammer genoeg veel – teleurgesteld worden in het leven, maar probeer ervoor te zorgen dat jij niet diegene bent die je teleurstelt. Droom en heb ambities. Streef naar het bijna onmogelijke, maar wees je ervan bewust dat dromen geen werkelijkheid zijn. Wees realistisch, ga niet zweven. Omring je door mensen die je met de voeten op de grond houden. En boven alles: laat je angst voor teleurstellingen je niet tegenhouden.

536709_545333305520374_1194205276_n