Ik zeg: wij leven

Het is nog geen week na de aanslagen in Parijs, en ook ik voel de nood om de pen op te nemen. Want ja, 13 november heeft ook mijn leven, het leven van een zeventienjarige geschiedenisstudente aan de VUB, beïnvloed. 

Voetbal, bier of wijn, muziek en vrienden. Wat voor honderden weer een andere perfecte avond moest worden, eindigde in mineur, wat zeg ik, het eindigde als een van de meest rampzalige gebeurtenissen die Europa in de laatste jaren gekend heeft. Maar deze aanslag was niet alleen een aanslag op de inwoners van Parijs, het was een aanslag op iedereen die gelooft in vrijheid. Vrijheid van denken en vrijheid van geloof. 
Ook wij, jongeren zonder zorgen die leefden van dag tot dag, wij die ons soms onsterfelijk waanden, stierven vrijdag m deels mee met de Parijzenaren. Ook wij zullen nooit meer in staat zijn om met diezelfde zorgeloosheid op café te zitten, naar een concert te gaan, naar een evenement te gaan. Ook onze leefwereld is aangetast. Een oefeninterland gaat niet door, Saint V wordt afgelast. Dan vraag ik mij af: wat is gebeurd met onze maatschappij? Waarom hebben we het zo ver laten komen? En wat moeten we nu doen?

Moeten wij leven in angst? Niet meer naar de les gaan omdat die gegeven wordt in de grootste aula van de universiteit en dat dus een mogelijk doelwit is voor een terreuraanval? Onze citytrip naar New York uitstellen want ja, New York zou ook wel eens geviseerd kunnen worden? Moeten wij ons opsluiten in huis, de grenzen sluiten en elke mogelijk vorm van dreiging elimineren? 

Wat kunnen wij jongeren doen om IS duidelijk te maken dat ze de generatie van de toekomst niet kunnen breken? 

Ik zeg: wij moeten extra hard leven. Wij moeten extra hard leven als compensatie voor diegene wiens leven hen afgepakt werd, in terreuraanslagen, maar ook jongeren die zich aansloten bij IS. Jongeren die gebrainwasht werden, die niet meer dromen van een leven op aarde, maar die dromen van een leven in het paradijs. Wij moeten leven voor de hulpverleners die afgeslacht werden, voor de ministers die dag in dag uit vergaderen en voor de politie agenten die hun leven op het spel zetten om ons te beschermen. Ik zeg wij gaan naar de les, wij studeren om een diploma te behalen zodat wij de samenleving iets kunnen bijbrengen. Wij lezen boeken om eeuwenoude fantasieën in onze gedachten te houden, wij luisteren naar muziek, om ook die boodschap over te brengen naar volgende generaties. Wij beschermen vluchtelingen omdat ook zij recht hebben op een leven in veiligheid.

Wij leven mee met Parijs, maar wij leven ook mee met Libanon en Ghana, met daklozen in Brussel en met het straatkatten probleem in Montevideo. Wij openen onze ogen voor heel de wereld en sluiten ons niet op in onze gouden bubbel die West Europa voorstelt, een bubbel die langzaam maar zeker doorprikt wordt. 

Ik zeg wij leven, omdat we het verschuldigd zijn aan iedereen die zijn of haar leven verloren is. Door terreur of ziekte, ongeluk of vrije keuze. Wij leven om te tonen dat wij de toekomst zijn. Wij zijn de volgende leiders van de vrije wereld, en ons krijg je niet klein. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s