IT’S BEEN A LONG DAY WITHOUT YOU MY FRIEND

Met tranen in de ogen knuffel je hem (of haar) voor de laatste keer. Je nieuwe vriend. Nee, je nieuwe beste vriend. Het lijkt wel alsof je nieuwe beste vriend de aarde op haar grondvesten heeft doen schudden, alsof hij je compleet heeft wakker geschud. En dan moet je afscheid nemen.  

Soms ontmoet je mensen met wie je je meer verbonden voelt na een week dan met met mensen die je al jaren kent. Soms ontmoet je mensen met wie het klikt. Meestal ontmoet je die mensen op reis, omdat je dan beiden buiten je comfort zone bent en je je meer open stelt voor het onbekende. Zo leerde ik enkele weken geleden Zisis kennen. Ik was op uitwisseling in Griekenland toen hij op de laatste avond ineens verscheen. We raakten aan de praat en toen we ontdekten dat we alle twee naar de HEY conferentie in Spanje zouden gaan twee weken na onze eerste ontmoeting kon de pret niet op.

image1

Zisis en ik zagen elkaar terug op de Hope in European Youth conferentie in Zaragoza, Spanje. We beleefden daar een fantastische tijd. Ik kon eindeloos praten met hem over alle mogelijke onderwerpen. Toen we afscheid namen op de laatste avond deed de gedachte dat we elkaar waarschijnlijk nooit meer gaan zien pijn. Ondanks dat er goedkope vliegtuigticketen zijn moet je realistisch blijven. Je kan niet met iedereen blijven afspreken. De kans dat ik terugkeer naar Thessaloniki, de woonplaats van Zisis, is klein; bijna even klein als de kans dat hij ooit naar België komt.

image2

Dus wat moet je dan doen om te voorkomen dat je elke keer weer pijnlijk afscheid moet nemen? Moet je afstandelijk blijven? Oppervlakkige vriendschappen sluiten? Wel, volgens mij is er geen oplossing. Die kortstondige maar toch zeer diepgaande vriendschappen vormen mij tot de persoon die ik vandaag ben, net zoals de vriendschappen die ik al jaren koester mij vormen. Die ontmoetingen wil ik dus voor geen geld in de wereld missen. Er is geen manier om jezelf te beschermen tegen heimwee of hartverscheurende afscheiden. Het enige wat je kan doen is thuisblijven, maar voor mij is dat echt geen optie.

Koester de momenten die je samen hebt en haal er het beste uit. Gooi je helemaal in de strijd als je op reis bent. Leer nieuwe mensen kennen en laat je meeslepen door hen. Afscheid nemen zal je vroeg of laat moeten doen, maar laat dat afscheid je reis niet bepalen. Bekijk het als de positieve kant van de “no shame, ik kom hier toch nooit meer terug” gedachte. Je komt er nooit meer terug, dus waarom zou je je dan inhouden? En nee, dan heb ik het niet over straalbezopen naar huis waggelen, maar over kennis maken met zo veel mogelijk mensen en het onderste uit de kan te halen van de beperkte tijd die je samen hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s