Over omgaan met teleurstellingen

Heb je ooit een droom gehad die zo mooi was dat je niet wakker wou worden? Het soort droom waarin je knuffelt met puppy’s onder een waterval, maar dan veranderen de puppy’s in Orlando Bloom, de waterval in een paradijselijk strand en vind je een manier om voor wereldvrede te zorgen? Wel, dat heb ik met mijn avontuur deze zomer. Het lijkt allemaal zo geweldig dat ik niet wakker wil worden… Dus nu ben ik bang om te vertrekken.

Ik heb altijd al te grote verwachtingen gehad, over alles. Dat zorgt ervoor dat ik snel teleurgesteld word. Ik heb geen idee hoe het komt, maar in mijn hoofd verloopt alles in mijn leven altijd zo perfect en geweldig. In de realiteit is het helemaal anders. Voor ik op het paradijselijk strand met Orlando Bloom zou geraken, zou ik mijn twee benen breken, mijn paspoort kwijtraken en daarna zou mijn vliegtuig neerstorten. Want zo’n geluk heb ik altijd wel.

Als ik rationeel nadenk, weet ik best dat komende zomer in Bali niet altijd rozengeur en maneschijn zal zijn. Ik weet best dat er momenten zullen zijn wanneer ik heimwee zal hebben, dat ik eens ziek zal zijn, dat ik me eens zal vergeten insmeren en pijnlijk zal verbranden, en dat ik het met niet iedereen altijd even goed zal kunnen vinden. Toch stel ik het mij voor als de hemel. Na zeventien jaar in België – oké, ik ben heus al op reis geweest, maar toch – zal ik eindelijk de wijde wereld in kunnen trekken. Ik zal eindelijk naar boven kunnen kijken, en in plaats van het dak van mijn huis, de sterren kunnen zien. Het voelt alsof ik eindelijk zal kunnen leven. Vrij zijn. Al bijna twee jaar leef ik toe naar die twee maanden. Ik heb er volop over gedroomd en gefantaseerd. Is het dan niet bijna logisch dat mijn zomer in Bali mij zal teleurstellen?

Toen ik vijftien jaar was, trok ik samen met mijn mama naar Thailand. Daar gingen we een dikke twee weken rondtrekken met de rugzak. Na een overstap in Mumbai, India, kwamen we aan in de bruisende stad Bangkok. We namen een snelle douche in het hotel en gingen op pad; relaxen aan het zwembad was niets voor ons. Als snel had ik door dat ik Bangkok geen leuke stad vond. Misschien kwam dat omdat ik moe was van de nachtvlucht en mijn geest zich niet kon openstellen voor het onbekende, of misschien door het feit dat ik half vergiftigd was door de uitlaatgassen waaraan je nergens kon ontsnappen.
De eerste nacht in Thailand was kort, want om zeven uur ’s morgens vertrok onze eerste begeleide tour. De tweede nacht spendeerden we op een trein naar Sukhothai. Ook daar sliep ik slecht, aangezien de trein maar heen en weer bleef schommelen. Om vijf uur ’s morgens kwamen we aan en begon de zoektocht naar een taxi. Toen we twee uur later toekwamen in het hotel, lag ik nog maar net in bed toen mama me meedeelde dat we weg gingen, op zoek naar een ander hotel. De eigenaar van het hotel bleek helemaal niet vriendelijk te zijn, en zijn hotel stond op de rand van faillissement. Zo stonden moeder en dochter om zeven uur ’s morgens met de rugzak op de rug, op straat.
Ik was op dag drie om eerlijk te zijn redelijk teleurgesteld. Ik had me iets helemaal anders voorgesteld bij mijn eerste reis door Azië.

10547820_722591187794584_3426945481731088872_o
Enkele dagen later fietsten we door het oude centrum van Sukhothai. Er was daar een prachtig complex van eeuwenoude tempels, waar je uren kon in ronddwalen. Met de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren kwam ik tot het besef dat ik mij enorm kinderachtig had gedragen. Ik hield vast aan een droom dat elke reis net zo perfect zou zijn als de reis naar Senegal. Geen enkel land, geen enkel volk, geen enkele cultuur is dezelfde. Geen enkele reis is dezelfde. Door naar verschillende landen te gaan leer je jezelf kennen; je leert op die manier wat jij het leukste vind. Maar je moet jezelf er wel voor openstellen. Dat deed ik niet. Ik had vanaf dag één besloten dat ik het er niet fijn vond en gedroeg me daar ook naar. Pas toen ik besefte wat ik aan het doen was en daar ook mee stopte, kon ik voluit genieten van Thailand. Want wat bleek, ik vond het eigenlijk wel een leuk land. Eens dat ik gewoon werd aan de cultuur kon ik me erdoor laten meeslepen. Ik was dankbaar dat ik mijn dagen kon vullen met het rondtrekken in het oerwoud en het bewonderen van boeddhistische tempels.
Ook al had ik me iets helemaal anders voorgesteld bij mijn verblijf, ik heb wel een fantastische tijd gehad. Ik weet dat ik over twintig jaar nog verhalen over mijn tijd in Thailand zal vertellen. En uiteindelijk is dat alles wat telt.

Wat ik wil zeggen is dat het normaal is om veel te verwachten van bepaalde dingen. Zo zijn we gewoon. Maar je moet wel weten dat je die verwachtingen moet relativeren. Je zal – jammer genoeg veel – teleurgesteld worden in het leven, maar probeer ervoor te zorgen dat jij niet diegene bent die je teleurstelt. Droom en heb ambities. Streef naar het bijna onmogelijke, maar wees je ervan bewust dat dromen geen werkelijkheid zijn. Wees realistisch, ga niet zweven. Omring je door mensen die je met de voeten op de grond houden. En boven alles: laat je angst voor teleurstellingen je niet tegenhouden.

536709_545333305520374_1194205276_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s